Autor : Adam Faber
Tytuł: Księga Luster
Cykl: Kroniki Jaaru
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Opis: Kate jest typową nastolatką. Mieszka u swojej ciotki w Londynie i wiedzie spokojne życie. Pewnego dnia staje na progu tajemniczego sklepu pełnego czarodziejskich przedmiotów, od właścicielki którego otrzymuje Księgę Luster. Dziewczyna rzuca miłosny urok na przystojnego Jonathana, lecz czar skutkuje zupełnie inaczej, niż by tego oczekiwała. Kate trafia do Jaaru, krainy zamieszkanej przez magiczne stworzenia. Fion jest ferem, baśniową istotą. Jego stosunki z ojcem są coraz gorsze, więc w akcie buntu opuszcza dom, by odnaleźć przypisaną mu czarownicę. Wpada w ręce niebezpiecznej nimfy Erato i przez swoją naiwność wprowadza do świata magii wielki zamęt. Tymczasem w Londynie ciotka dowiaduje się, że ze sklepu pani Selene zniknął magiczny kamień o potężnej mocy. Czy uda się go odnaleźć? Jak Kate, początkująca wiedźma, poradzi sobie w świecie Jaaru, mając u boku ekscentryczne fery i wyniosłego jednorożca? I co tak naprawdę skrywa plan nikczemnej Erato?
Ta książka mnie prześladowała od jakiegoś czasu. Łypała na mnie z półek w księgarni, ze zdjęć na bookstagramie i youtubie. Wszyscy byli nią zachwyceni. No więc i ja postanowiłam po nią sięgnąć.
Książka nie jest zła, język jest nawet przyjemny, ale moim zdaniem jest to pozycja dla młodszego czytelnika. Styl tego wszystkiego jest taki bajkowy. Nie umiałam się w to wciągnąć. Bohaterowie strasznie mnie irytowali. Szczególnie Fion, taki naiwny. Kate, to taka typowa nastolatka i za bardzo przypomina mi moją młodszą siostrę. Irytowała mnie na każdym kroku. Tysiące razy miałam ochotę rzucić książką. A ja szanuje książki.
Długo będę się zastanawiać czy sięgnę po drugą część. Może coś się rozwinie. Nie lubię też pozostawiać nieskończonych serii. Więc jeżeli ktoś z was lubi taki bajkowy klimat, taki bardziej dziecięcy to książka powinna być dobra. Ale to tylko moja opinia.
Czy ktoś z was czytał? Może wam się podobała. Z chęcią się tego dowiem. Piszcie mi w komentarzach.
Tytuł: Księga Luster
Cykl: Kroniki Jaaru
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Opis: Kate jest typową nastolatką. Mieszka u swojej ciotki w Londynie i wiedzie spokojne życie. Pewnego dnia staje na progu tajemniczego sklepu pełnego czarodziejskich przedmiotów, od właścicielki którego otrzymuje Księgę Luster. Dziewczyna rzuca miłosny urok na przystojnego Jonathana, lecz czar skutkuje zupełnie inaczej, niż by tego oczekiwała. Kate trafia do Jaaru, krainy zamieszkanej przez magiczne stworzenia. Fion jest ferem, baśniową istotą. Jego stosunki z ojcem są coraz gorsze, więc w akcie buntu opuszcza dom, by odnaleźć przypisaną mu czarownicę. Wpada w ręce niebezpiecznej nimfy Erato i przez swoją naiwność wprowadza do świata magii wielki zamęt. Tymczasem w Londynie ciotka dowiaduje się, że ze sklepu pani Selene zniknął magiczny kamień o potężnej mocy. Czy uda się go odnaleźć? Jak Kate, początkująca wiedźma, poradzi sobie w świecie Jaaru, mając u boku ekscentryczne fery i wyniosłego jednorożca? I co tak naprawdę skrywa plan nikczemnej Erato?
Ta książka mnie prześladowała od jakiegoś czasu. Łypała na mnie z półek w księgarni, ze zdjęć na bookstagramie i youtubie. Wszyscy byli nią zachwyceni. No więc i ja postanowiłam po nią sięgnąć.
Ale nie ma chyba żadnych czarownic... To znaczy... Nie, nie ma. Na pewno nie ma.Fabuła zapowiadała się obiecująco. W sam raz dla mnie. Czarownice, fery, magiczny wszechświat. Wszystko to co kocham najbardziej. Kate, które dzięki decyzji swoich rodziców mieszka w Londynie u ciotki. Prowadzi, zwykłe nudne życie nastolatki. Ma swoją przyjaciółkę. Wszystko rozpoczyna się od sklepu z magicznymi rzeczami. Rzuca czar miłosny, który ma nieoczekiwane skutki. Jest też Fion, który postanawia znaleźć swoją czarownicę.
Książka nie jest zła, język jest nawet przyjemny, ale moim zdaniem jest to pozycja dla młodszego czytelnika. Styl tego wszystkiego jest taki bajkowy. Nie umiałam się w to wciągnąć. Bohaterowie strasznie mnie irytowali. Szczególnie Fion, taki naiwny. Kate, to taka typowa nastolatka i za bardzo przypomina mi moją młodszą siostrę. Irytowała mnie na każdym kroku. Tysiące razy miałam ochotę rzucić książką. A ja szanuje książki.
Dlaczego ja mam takiego pecha? Pewnego dnia się zabiję. Zobaczysz. A ciało zakopię między rabatkami mojej matki.Muszę przyznać, że miejscami książka była bardzo zabawna, ale tylko miejscami. Gdyby było tego więcej na pewno spodobała mi się bardziej. Największym plusem tej książki jest oczywiście okładka. Piękna, bajkowa więc pasuje do klimatu książki. Wszystko jest idealnie dopasowane. Ale okładka przecież nie jest najważniejsza.
Długo będę się zastanawiać czy sięgnę po drugą część. Może coś się rozwinie. Nie lubię też pozostawiać nieskończonych serii. Więc jeżeli ktoś z was lubi taki bajkowy klimat, taki bardziej dziecięcy to książka powinna być dobra. Ale to tylko moja opinia.
Czy ktoś z was czytał? Może wam się podobała. Z chęcią się tego dowiem. Piszcie mi w komentarzach.
4/10
Hmmm czasem niestety tak jest jak na początku ma się duże oczekiwania. Ja nie lubię się tak nastawiac. A ta książkę chętnie przeczytam, bo czasem lubię wrocic do takiego bajkowego klimatu:)
OdpowiedzUsuńDla mnie ten bajkowy klimat był zbyt dziecinny i naiwny.
Usuń